De huidige situatie
Het azc in Oisterwijk bestaat al meer dan 30 jaar en is één van de langst bestaande opvanglocaties in Nederland. Gemeente Oisterwijk en het COA hebben afspraken gemaakt om dit azc nog 25 jaar voort te zetten. En dat terwijl er een groeiende weerstand is onder de bevolking.
Een systemische blik op het asielvraagstuk
Deze zorgwekkende ontwikkelingen raken aan vragen over leefbaarheid, draagkracht, veiligheid, woningnood en sociale samenhang in ons dorp. Tegelijkertijd staan gemeenten beperkt aan het stuur: het asielbeleid wordt nationaal bepaald, terwijl de gevolgen lokaal landen.
WIJ! willen het asielprobleem niet alleen bestuurlijk benaderen, maar ook door de bril van de systemische natuurwetten. Deze ernstig verstorende situatie vraagt namelijk om een diepere blik:
Wet van ordening: alles en iedereen hoort erbij en heeft een plek. Deze wet zegt dat we onszelf moeten weerhouden van het uitsluiten van (groepen) mensen. Waar ze ook vandaan komen. Wanneer we ver genoeg uitzoomen zijn we allemaal bewoner van deze aardbol en mag iedereen zich verplaatsen.
We mogen onszelf wél de vraag stellen hoe het kan dat de huidige migratiebeweging zo onnatuurlijk hoog is. Dit is niet organisch. We hebben te maken met massamigratie; een systeem dat niet meer gaat over welzijn maar over geld en macht. Logischerwijs moet dit bij de bron worden aangepakt. Er moet dan ook op nationaal niveau een asielstop komen totdat we duidelijk hebben wat hier precies aan de hand is.
Wet van volgorde: volgorde ís relevant. De laatste nieuwe medewerkers in een bedrijf hebben een andere plek dan degene die er al 20 jaar werken. We moeten de mensen die vóór ons komen eren. Zonder hen waren we er niet geweest. Dat migranten voorrang krijgen op middelen zoals huisvesting klopt dus niet. Het wringt en dat kunnen we verklaren door deze natuurwet. We hebben ‘op onze beurt te wachten’. In een gezin, bedrijf maar ook in de samenleving.
Wet van balans in geven en nemen: alles is relatie. We bestaan in relatie tot iets of iemand anders. En relaties zijn gezond wanneer er balans is in geven en nemen. Asielzoekers ‘nemen’ van de collectieve voorzieningen in de vorm van zakgeld, onderdak en wat nog. Maar kunnen, mogen of willen weinig tot niets terug geven. De relatie met de Nederlander raakt hierdoor ernstig uit balans.
Het asielprobleem vraagt om een fundamenteel andere aanpak op nationaal niveau en tot die tijd moeten we als dorp een halt toeroepen aan het verwelkomen van meer asielzoekers. De draagkracht van ons dorp voor meer vreemdelingen is verzadigd.
Volg ons op
